kırılmak?
kırılmak... bazen bazı şeylere hiç hakkın olmadığını ama bir o kadar da o şeyleri hak ettiğini düşünebilir insan. çünkü her şey zihninde. biraz da kalbinde bazen. bazen ne yapmak istediğine karar veremeyebiliyor insan, bazen bir o kadar da emin kendinden. mesela bazen yalın ayak karda yürüyebilecek kadar cesursun, bazen pusup bir kenardan burnunu bile dışarı çıkaramayacak kadar ürkek. bazen çığlıksın ardı sıra tüm sessizliğin, bazen fısıltı bile değil adın. velhasıl öyle tezat ki bazen ayaklarınla gözlerin. mesela bakarken sarılabiliyorsun birine, garip. mesela göz göze gelince dökülebiliyor aslında kelimeler ve mesela bazen eminsin de duyduğundan seni. bazen bir o kadar da sağır... insan, ne garip değil mi? mesela bugün 'kara' desem bir şeye hiç kuşkusuz, yarın ak düşebilir saçlarıma. ve kırılabilir uçları, kalbimin deminden. yani kırılmak, yani böyle ağız dolusu. iliğine kadar bazen. mümkün. zaten ne değil ki?